Sevgiyi kalpte tutmak için çabaya gerek yok. Çünkü sevgi zaten çok zevklidir kalbe o kendi gelir. Kalp sevgiyle bayram eder. Kalbin nefesidir o sevgi, kalple iç içe. Dolayısıyla insanın çok haz aldığı bir nimet, güzellik olduğu için sevgi özel bir enerjiye ihtiyaç olmaz. İnsan onu nefes gibi sürekli içine çeker. Sevgi insana mutluluk verir. Ama bazen sevgiyi hak etmeyecek çirkin tavırlarda olan insanlar olur, tabii orada bir sevgi mücadelesi olur. Sevmeyi ayakta tutmaya gayret edersin. Mesela ters aksi konuşur, görüşmek istemez, konuşmak istemez. Konuşmalarında imalı yakışıksız sözler olabilir, burada bir irade gerekir tabii. Burada bir sabır, irade ve sevgiyi inşa etmek için yüksek bir gayret gerekir. Bu ayrı bir konudur. Oluşmuş sevgi ayrıdır, bir de sevgiyi oluşturmak için olan gayret ayrıdır. Sevgiyi oluşturmak için olan gayret apayrıdır. O bir sanattır, o zor olandır, ayrı bir konudur o. Onda, Kuran ahlakının bütün detaylarının çok ustaca sanatkârane işlenmesi gerekiyor. Ve sabır, itidal, güzel ahlak, güzel hitabet her şey gerekir.
Sevgi, Allah’ın insana verdiği en büyük nimetlerden biridir; ancak gerçek sevgi, yalnızca Allah sevgisi üzerine kurulduğunda derinlik kazanır. İnsan Allah’ı çok sevdiğinde, O’nun yarattığı kulları da temiz, samimi ve kalıcı bir sevgiyle sevebilir. Çünkü sevginin kaynağı imandır; Allah kalpleri imanın bereketiyle birbirine ısındırır. Kur’an’da bu hakikat şöyle bildirilir:
Gerçek sevgi; beklenti, çıkar ve gösterişten arınmış bir sevgidir. Allah için seven kişi, karşısındaki insana iyiliği yalnızca Allah’ın rızasını gözeterek yapar. Bu nedenle affetmek, sabretmek, merhamet göstermek, güzel söz söylemek sevginin ayrılmaz parçasıdır. Sevgi, ancak bu güzel ahlakla yaşandığında bir ibadet olur.
Gerçek sevgide güven vardır; kötü zan, kıskançlık ve şüphe yoktur. Seven insan kusurları büyütmez, bağışlayıcı olur, niyetleri hayra yorarak yaklaşır. Çünkü sevgi, zorlukla eksilmeyen; uzaklıkla zayıflamayan bir bağlılıktır.
Ve sevgi, ifade edildiğinde güçlenir. Güzel söz, ilgi, incelik ve nezaket; sevginin kalpte kök salmasına vesile olur. Sevildiğini duymak, insan ruhunun en derin ihtiyaçlarından biridir.
Gerçek sevgi, Allah için yaşanan; affedicilikle, merhametle ve güvenle büyüyen bir ahlaktır. Bu dünyada insana cennetten bir esinti sunan, değerli ve korunması gereken bir nimettir.
“Allah sabredenleri sever.” Çünkü sevgi oradan anlaşılıyor. Sabredemiyorsa sevgisi yok demektir. Mesela insanın sevdiği oluyor ama o sevgisini muhafaza etmesi önemlidir. Yani iki günlük sevgi olmaz. Bazıları öyle, mesela bir günlük sevgisi var. Bir gecelik sevgisi var. Hevesi var yani daha Türkçesi. Ama mümin sevgiyi ömür boyu ve sonsuza kadar istiyor.
Gerçek sevgi sonsuza açılan sevgidir. Sonlu olan sevgi başında ölüdür, ona sevgi denmez.
Sevgi yüksek bir nimettir, yüksek bir nimet yüksek kelimelerle vurgulanır. Sevgi ve aşk başlı başına coşkudur. Sevgi cümlelerinin de daima çok coşkulu olması, en yüksek coşkuyu ihtiva etmesi gerekir. Sevgi cümlelerinden utanmak şeytandandır. Yavaşlatılmış, ağırlaşmış sevgi cümleleri gerçek sevgide yakışık almaz.