Sevgi herkesin ağzında var. Birçok insan, “Biz birbirimizi seviyoruz,” diyor. “Seni acayip seviyorum,” diyor. Kapıdan girdiğinde, “Gerçekten seni çok seviyorum,” diyor.

Gerçekten seviyorsan seviyorsundur zaten. “Seni de seviyorum, seni de seviyorum,” diyor. Samimi sevgi çok ayrıdır. Ruhun derinliklerine etki eder ve kişiye şiddetli bir haz verir. Öncelikle insanın içinde bir rahatlık meydana getirir.

Adam seviyor ama sıkıntı çekerek seviyor; yani “Lanet olsun,” der gibi seviyor. Mesela, “Hatice yenge, seni çok seviyorum,” diyor. Kadın at hırsızı gibi; sevilecek bir hâli yok. Neyi seviyorsun? Yalan söylüyorsun ama nezaketen “Seviyorum,” diyorsun. Tamam, bu güzel ama aslında sevmiyorsun.

Sevmeyi istiyorsun ama onu değil. Çünkü sana göre onun sevilecek bir hâli yok. Fakat sevme mefhumunu, yani sevme inancını seviyorsun. Bunda da azap çekiyorsun. Bu, samimi sevgi olmaz. Samimi sevgiden zevk alınır.