Mesela farz edelim birisiyle aran bozuk, “seni seviyorum dostum, arkadaşım” de ferahlayacaksın. Rahatlarsın. İçinden gelmese de de. Sonra ona ruhun inanır. Sen yap, ibadet olarak yap, ruhun ona inanır. Olur yani şeytan seni geri çekebilir önemli değil. O direnmeyi, nefsindeki direnmeyi önemli görme. Sen sevgi sözcüğünü söylediğinde ruhun ferahlar. Ruhunun gıdasını yerine getirmiş oluyorsun. Doğru olanı yapmış oluyorsun. Ama diyor “içimden gelmiyor.” Kardeşim nefsin sana direnen, sen şeytana niye önem veriyorsun? Nefis şeytan gibidir. Şeytanın etkisiyle öyle yapıyor, sen ona önem verme. Sevgi sözcüğünü ısrarla kullanmak kalbi ferahlatır, kafayı açar, öfkeyi giderir. Sinirlerdeki gerginlik gider, ferahlar insan. Yoksa insan deliye döner, hasta olur insan.